Terapia Metodą Integracji Sensorycznej (SI)
Dodane przez pomagamyDBVpl dnia 08-10-2010 19:20
Metoda SI jest wykorzystywana w pracy z dziećmi:

o prawidłowym rozwoju intelektualnym z trudnościami w nauce szkolnej, oraz w nauce szeroko pojętej, w tym m.in.:
◊ z nadruchliwością z deficytem uwagi,
◊ z grupy ryzyka dysleksji,
◊ upośledzonymi umysłowo,
◊ z zespołem Downa,
◊ autystycznymi,
◊ niedowidzącymi,
◊ z mózgowym porażeniem dziecięcym,
◊ z zaburzeniami werbalno-słuchowymi,
◊ z niemowlętami z grupy ryzyka.

Techniki terapeutyczne stosowane w SI mogą pomóc dzieciom lepiej funkcjonować w szkole i w domu przyczyniając się do ogólnej poprawy ich sytuacji życiowej.
◊ SI opiera się na neurofizjologicznych podstawach klinicznej obserwacji i standaryzowanych testach.
◊ Twórca Teorii Integracji Sensorycznej A. Jean Ayres, pracownik naukowy Uniwersytetu Południowej Kalifornii w Los Angeles, definiuje SI jako taką organizację wrażeń ze wszystkich systemów zmysłowych by mogły być one wykorzystywane do celowego i efektywnego działania.
◊ Wiedzę o podstawach teoretycznych, możliwościach diagnostycznych i terapeutycznych związanych z SI obecnie szeroko wykorzystuje się w USA, Japonii, Nowej Zelandii, Izraelu i 8 krajach europejskich.
◊ W 1993 roku metoda SI dotarła do Polski, wówczas też jedna z pierwszych studentek i współpracownic J. Ayres – Violet F. Maas (międzynarodowa wykładowczyni i konsultantka z zakresu SI) przeprowadziła w Warszawie pierwszy kurs „Sensory Integration – teoria i praktyka” dla: lekarzy, psychologów, fizjoterapeutów, pedagogów specjalnych i logopedów.
◊ Gabinety SI funkcjonują obecnie już w wielu miastach polskich przy poradniach psychologiczno-pedagogicznych, ośrodkach rehabilitacyjnych, ośrodkach szkolno-wychowawczych, placówkach kształcenia integracyjnego (przedszkola, szkoły), centrach terapeutycznych i edukacyjnych.
◊ Terapia metody SI jest prowadzona głownie w ruchu na specjalnych przyrządach.
◊ Szkolenia terapeutów SI organizuje i nadzoruje Polskie Stowarzyszenie Terapeutów Integracji Sensorycznej (SI) w Warszawie.
◊ Przykłady niektórych zachowań, których podłożem jest problem w procesach integracji sensorycznej:

► dziecko nie lubi być głaskane czy przytulane, nie lubi mycia twarzy, czesania włosów, odmawia lepienia z plasteliny, bądź malowania palcami – z dużym prawdopodobieństwem ma zaburzenia w odbiorze bodźców czuciowych nazywane obronnością (nadwrażliwością) dotykową,

► dziecko ma trudności ze wspinaniem się po drabince (np. wchodzi wyżej tylko nogami nie dołączając do tego pracy rąk), nie potrafi rozhuśtać się samo na huśtawce – są to objawy dyspraksji (trudności w planowaniu ruchowym o podłożu zaburzeń w integracji wrażeń wzrokowo-proprioceptywno-przedsionkowych),

► dziecko bardziej zainteresowane jest odgłosami zza okna, niż bajką, którą opowiada mu mama lub pani w przedszkolu – bardzo możliwe, że mamy u niego do czynienia z rozpraszalnością uwagi typu słuchowego i krótkotrwałą koncentracją,

► dziecko uporczywie myli litery b i d, w i m – to przejawy zaburzeń w różnicowaniu prawo-lewo, orientacji przestrzennej, a sięgając głębiej ma deficyty wizualno-przedsionkowe,

► 6-latek nie potrafiący odbijać piłki, łapać jej i rzucać do innego dziecka ma problemy z integracją wzrokowo-ruchową o podłożu deficytu w funkcjonowaniu systemu przedsionkowego.

► Przykłady takie można by długo mnożyć.

Czy dzieci z powyższych przykładów po prostu wyrosną ze swoich problemów? Nie. Raczej problemy te będą „rosły” wraz z nimi.

Obserwujmy więc uważnie nasze dzieci.
Nie bagatelizujmy ich niewielkich nawet trudności, aby mogły rozwijać pełnię swoich potencjalnych możliwości.

Źródło: terapiasi.pl
Wróć